Mostrando entradas con la etiqueta Emilio Cao. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Emilio Cao. Mostrar todas las entradas

26 mayo 2025

Obituario

Emilio Cao
(1953-2025)

Emilio Cao, 2ª por la izquierda con el arpa que incorporó a la música gallega.









Emilio Cao (izda.) con Antón Seoane en 1975. Fotografía: © Editorial Galaxia 




Cao durante la conmemoración del 40 aniversario de "Fonte do araño".

Cao y su instrumento en zona monumental. Fotografía. fuente, Facebook.





13 septiembre 2019

Lenda da pedra do destino” (Guimbarda) 1979
Emilio Cao
Portada: Manuel Pereiro

Después de convertirse en uno de los músicos innovadores del folk gallego al introducir en este estilo el arpa y tras un sorprendente estreno discográfico, Emilio Cao lanzaba en 1979 su segundo elepé, en cuyo repertorio combinaba otra vez composiciones propias con algunas acordes con la tradición musical de Galicia . Sin embargo, “Lenda da pedra do destiño” se adhería al movimiento de reivindicación de la denominada música celta, como demuestra el hecho de que la pieza de cierre del disco “Benvidos as terras do Norte” se registrase en un estudio de las Islas Británicas. Aires gallegos con arpa y otros instrumentos más típicos del noroeste ibérico constituyen las bases musicales del segundo disco grande de Cao, quien se reafirmaba como uno de los músicos gallegos con mayor proyección de su tierra de origen, a la que dedicaba entonces gran parte de su inspiración. Tampoco tenía complejo en recurrir al rico legado de la música popular de Galicia como, por ejemplo, “Romance do cego andante”, cuando no introducía sonidos de Escocia o Irlanda. Tras la confirmación de su calidad musical en “Lenda da pedra do destino”, Emilio Cao seguiría una sólida carrera artística reconocida en los más recónditos lugares del mundo hasta el punto de convertirse en uno de los músicos de culto del ámbito del folk.

Canciones” “Péchame os ollos...Lévame ao sono”, “A forza da lua”, “E o tempo fiando nun pano”, “Cara ao val do Loureiros”, “Auroriña”, “A cabalo chegaron mensaxeiros”, “Romance do cego andante” e “Benvidos as terras do Norte”.

Músicos: Emilio Cao (arpa, cítara, guitarra, bajo eléctrico, teclado, zanfona, mandolina, voz y coros), Xoán Silvar (gaitas, flautas, pandeiro, bombo y tamboril), Mary Jo Searle (violín), Rob Comley (bodhran) y Tony Jenkins (cromorno).

Más portadas: Fonte do araño (1977), No manto da auga (1982), Amiga alba e delgada (1986), Cartas mariñas (1992) y Simbad en Galicia (1996).





21 diciembre 2012


Cartas mariñas (Lyricon) 1992
Emilio Cao
Portada: Coro Acarreta


En Cartas mariñas, Emilio Cao realizó un sentido homenaje a uno de los mejores poetas gallegos del siglo XX, Manuel Antonio (1900-1930), otro rianxeiro universal que desarrolló su lírica en tiempos de vanguardias literarias. El arpista y compositor recurre al poemario de Catro a catro, de donde procede el inolvidable Sos, que dice: Fuimos quedándonos solos/el Mar el barco y nosotros./Nos robaron el Sol./El paquebote esmaltado/que cosía líneas de humo/ágiles cuadros sin marco... Con semejantes cargas de lírica y de imaginería visual, las composiciones adaptadas por Emilio Cao, en las que introduce producción propia, convierten el disco en un trabajo que enlaza con sonidos folk, rock, populares -muiñeira incluida-, electrónicos e incluso étnicos, como los de la primera pieza, Canción sen palabras, en la que suena el sitar de Juan Alberto Arteche junto con la guitarra eléctrica tocada por Xesús Pimentel, que dan tono de modernidad a la poesía del piloto de altura que fue Manuel Antonio. La flauta de Carlos Núñez eleva el tono de la singladura melancólica que es O cartafol do vento. Las restantes piezas ahondan en el contenido marino de los textos del poeta gallego, sobre todo en Praias perdidas, sin duda indispensables para comprender la evolución del folk gallego durante la década de 1990.

Canciones: Canción sen palabras. Inconsciente amor. O cartafol do vento. Domador do mar. Os cobados do barandal. Vigo está tan lonxe. Pequena estela nova. Sos. Novos portos. Adeus. Prais perdidas. Estreaba o horizonte.

Músicos: Emilio Cao (arpa, sinterizadores, zanfona, flauta, mandolina, percusiones y voz), Xesús Pimentel (guitarra eléctrica), Nando de la Casa (sintetizadores y percusión), Manuel Alonso (violín), Pablo San Pedro (acordeón en Sos), Leilia (voces y percusiones en Adeus), Carlos Núñez (flauta O cartafol do vento), Manolo Barreiro Paparolo (silbidos en Novos portos) y Juan Alberto Arteche (sitar en Canción sen palabras).

Más portadas: Fonte do araño (1977), A pedra do destino (1979), No manto da agua (1982) y Amiga alba e delgada (1986).





Manuel Antonio

27 febrero 2009

Fonte do Araño (Novola) 1977
Emilio Cao
Portada: Xosé Díaz


Emilio Cao introdujo la denominada música celta en Galicia durante la segunda mitad de la década de 1970 en el momento álgido del citado estilo, en parte por el rebrote de los nacionalismos en diferentes estados (Islas Británicas, Francia y España) y también gracias al proselitismo de músicos europeos como el bretón Alan Stivell, quien se encargó de hacer la introducción al instrumentista gallego. Así quedó demostrado que la música popular gallega quedó marcada por dos hechos discográficos: por una parte, el cambio de rumbo en la canción de la mano de Luis Emilio Batallán (aquí comentado su mejor disco) y, por otro, el nacimiento de una música instrumental emparentada con la tradición gallega y con las músicas de Irlanda, Escocia, Gales y Bretaña. En el segundo grupo se inscribe Fonte do araño que, a pesar del canto de Cao aunque casi como un instrumento más en buena parte del repertorio, también recoge elementos de la música popular gallega en piezas como Pandeirada de Nebra, Na noite de San Xoán, Chegando ao Caurel y Arrieiros de Moraña, que enlazan con el rico legado de danzas y cánticos mantenido a lo largo de los siglos. Como también se incluyen en el disco elementos del cancionero medieval: Romance de Bernardino e Sabeliña y alguna acercamiento instrumental a dicha época con Mentras ela fía. Instrumentos como gaita, flauta, percusión gallega y zanfona son los principales protagonistas de esta música, a los que se une el arpa, recuperada por Cao para la música folk gallega, que destaca en desarrollos cercanos al ya referido Stivell, caso de E as geivotas sobor de nós. Igualmente hay que reseñar la atmosférica Baixaron as fadiñas, con guitarra eléctrica incluida, que acercó a Cao a los seguidores de la música progresiva, género que el gallego conocía de sus años de instrumentista en varios grupos.

Composiciones: Fonte do araño. Pandeirada de Nebra. Na noite de San Xoán. Chegando ao Caurel. Mentras ela fía. Arrieiros de Moraña. No campo da festa. Romance de Bernardino e Sabeliña. Baixaron as fadiñas. E as geivotas sobor de nós.

Músicos: Emilio Cao (arpa, cítara, coros y voz), Bernardo Martínez (flauta), Xosé Ferreirós (gaita y percusión gallega), Antón Seoane (zanfona y xilofón) y Xan Piñón (guitarra eléctrica).

Más portadas: Lenda da pedra do destiño (1980), No manto da auga (1982), Amiga alba e delgada (1986), Cartas mariñas (1992) y Simbad en Galicia (1996).

10 octubre 2007



No manto da auga (Guimbarda) 1982
Emilio Cao
Portada
: Fotografía de Emilio Cao


Una historia: “En este álbum he cuidado más las letras que en los anteriores. Aunque en algunos casos las músicas sean tradicionales me he detenido mucho en los arreglos. Es una evolución que parte de los balbuceos del primer disco en el que pretendía reflejar todo lo que estaba haciendo, y que pasa luego por el intento de hacer algo unitario alrededor de una idea común como era Lenda da pedra do destiño”. Emilio Cao. Declaraciones realizadas al sello discográfico Guimbarda.


Otra:
E trocouse a cor das algas/ E secou a auga no mar/ E ti baixaches onte correndo ao fondo/Outra vez mais,/Por entre os grandes peixes/Que agonizantes viante pasar…/Berrando moitos nomes de homes/Que moveran o mundo/Pro ningún de eles baixa/Cando algunha noite se nos seca o mar./ Soio na sima mais fonda/podes perlas atopar/Atopar perlas e corales na negrura da noite/Agora que as augas ergueron paseniño o seu manto/Agora deixaremos señales nos oceanos mortos/E saberemos os camiños/Cando algunha noite se nos seque o mar.
“Y cambió el color de las algas/y secó el agua en el mar/Tu bajaste ayer corriendo al fondo/Otra vez más,/Por entre los grandes peces/Que agonizantes te veían pasar/Gritando muchos nombres de hombres/Que movieran el mundo/Pero ninguno de ellos baja/Cuando alguna noche,/Ahora que las aguas(levantaron lentamente su manto/Ahora dejaremos señales en los océanos muertos; Y sabremos los caminos/Cuando alguna noche se nos seque el mar”. Emilio Cao. No manto da auga-En el manto del agua.


Canciones: Pandeirada de Entrimo. Adeus Irlanda. Sara. No manto da auga. Cometa azul. Ela ergueu as duas mans ao vento. De volta para casa. Estrela do norte. Cometa azul II.


Músicos: Emilio Cao (guitarras, arapa, bajo, teclados y voz), Laura y Marina Quintillán (violines), Juan Álvarez (bajo, guitarra rítmica y violonchelo), Xoán R. Silvar (requinta), Emilio Melio (requinta), Benat Amorena (percusión y tablas), Manuel Míguez (trompa), Beatriz, Marta Requejo, Olga Felipez y Nuria Vázquez (voces en Cometa azul II).


Además:
El año de la salida del disco No manto da auga, Emilio Cao estuvo presente en festivales de música de Bruselas –en junio en el de la Radio y en septiembre en el Folk de la capital belga, Pontardawe (Gales) y Rotterdam (Holanda).